Het verhaal van Juliette

Juliette begon zoals zovelen niet met het idee dat ze zou gaan roken. Het sloop haar leven binnen, langzaam en bijna ongemerkt.

“Het begon bij mij niet meteen groots. Eerst alleen op feestjes, en zo bouwde het zich langzaam op.”

Af en toe een sigaret op een avond uit. Daarna een week niet. En dan weer wel. Op school werd het iets sociaals: samen in de pauze, even naar buiten, erbij horen.

“Op school werd het gezellig: even in de pauze samen een sigaretje.”

En zo werd het normaal. Niet iets waar ze veel bij stilstond, maar iets wat er gewoon was.

“Het wordt gewoon genormaliseerd dan, dat je dat allemaal doet.”

Pas bij stoppen werd het echt duidelijk
Het kantelpunt kwam pas toen ze probeerde te stoppen. Wat eerst “best te doen” leek, voelde ineens heel anders.

“Toen ik probeerde te stoppen, merkte ik pas: oh ja, dit is eigenlijk ook best wel intens.”

Een week ging nog wel. Maar daarna kwam de terugval. En telkens opnieuw datzelfde besef: dit is niet zomaar een gewoonte.

“Dan denk je: oh, eigenlijk is dit een stuk moeilijker dan je dacht.” Die sigaret bleef echt gewoon in mijn achterhoofd zitten. Hier ben ik wel echt heel erg verslaafd aan.”

Roken als rustmoment – dat het eigenlijk niet was
Voor Juliette was roken lange tijd iets dat haar hielp omgaan met emoties.

“Roken was voor mij een soort houvast. Als ik heel emotioneel was, of heel boos of verdrietig, dan vond ik een sigaret het lekkerst. Het was even een ‘oké’-momentje.”

Het moment dat alles begon te schuiven
Langzaam groeide het besef dat ze zichzelf iets aan het aandoen was wat ze niet meer wilde.

“Ik kreeg eigenlijk zoveel stress van roken, terwijl ik het juist deed om mijn stress te verlagen.”

En toen viel het kwartje:

“Toen dacht ik: dit kan eigenlijk gewoon niet. Ik weet eigenlijk helemaal niet waarom ik dit aan het doen ben.”

Vanaf dat moment wist ze: dit moet anders.

Stoppen voelde als iets verliezen
Stoppen bleek niet alleen een gewoonte loslaten. Het voelde groter, persoonlijker.

“Het voelde bijna alsof ik moest rouwen om iets wat ik achterliet. Als ik dat niet meer heb, wat heb ik dan wel?”

De stap naar hulp
Eerdere stoppogingen waren niet gelukt. Dus dit keer moest het anders.

“De andere keren lukte het niet, dus ik dacht: ik moet het gewoon echt anders aanpakken.”

Ze ontdekte dat er hulp bestond via WeQuit, iets waar ze eerder geen idee van had.

“Ik wist eigenlijk helemaal niet dat hier gewoon goede hulp voor bestond. Als de slagingskans veel hoger is met hulp, waarom zou ik het dan niet proberen?”

Samen stoppen maakt het lichter
Het traject verraste haar.

“Het voelde heel erg als een community. Er zat geen oordeel in, want iedereen wist hoe moeilijk het is. Na een paar sessies wordt het warmer en fijner.”

En misschien wel het belangrijkste: ze stond er niet alleen voor.

Wat haar hielp volhouden
Wat voor Juliette het verschil maakte, was inzicht.

“Voor mij hielp het cognitieve stukje heel erg.”

Ze leerde herkennen wat er in bepaalde situaties gebeurde en waarom ze verlangde naar een sigaret.

“Wat doe ik in bepaalde situaties, en wat betekent roken eigenlijk voor mij?”

Dat gaf ruimte om anders te kiezen.

“Als iemand me een sigaret aanbood, kon ik denken: wacht even, wat heb ik geleerd?”

Niet perfect stoppen, maar echt stoppen
Moeilijke momenten zijn er nog steeds. Vooral feestjes en emoties blijven triggers.

“Feestjes en heftige emoties vind ik nog steeds de moeilijkste momenten.”

En terugval? Die hoort bij het proces.

“Een uitglijder betekent niet dat het einde van de wereld is.”

Wat stoppen haar heeft gebracht
De verandering is groot.

“Ik ben een stuk rustiger.”
“Ik heb veel meer energie.”
“Ik kan veel meer genieten van dingen.”

En misschien wel het meest opvallend:

“Vroeger kwam ik alleen mijn bed uit voor een sigaretje. Nu kom ik mijn bed uit omdat ik zin heb in de dag."

Haar boodschap
Juliette kijkt nu anders terug op haar proces. Niet perfect, niet makkelijk, maar wel mogelijk.

“Het lijkt heel zwaar en het mag ook eng lijken, maar het valt uiteindelijk heel erg mee. Je bent veel sterker dan je denkt dat je bent. En als het nu niet lukt, is dat ook oké. Maar probeer het dan gewoon nog een keer.”

En uiteindelijk:

“Dat ik nu gestopt ben, daar ben ik trots op.”